Dag 12: Lobo lodge – Ngorongoro

We vertrekken om 8h in zuidelijke richting naar het Ngorongoro Conservation Park een 200 tal km verder gelegen.
We vorderen door de Serengeti met een gemiddelde snelheid van 35 km per uur inbegrepen enkele safari stops en een poetsbeurt van de huurauto waarin de lunchpakketten door de schokken zijn omgekanteld en de mayonaise vinaigrette uit de slaatjes zich een weg heeft gebaand over reis- en andere zakken.

In Seronera, het park headquarters, kunnen we onze tanks laten vullen. De prijs ligt hier 150 TZS per liter hoger dan buiten het park.
In de Seronera primary school deelt Martine biccen uit die werden meegenomen uit België. Kinderen komen langs alle kanten aangelopen en verdringen zich rond de wagen. Blijkbaar is dit een behoorlijk bevolkte nederzetting want er is bijzonder veel volk aanwezig.

We maken een safari in de omgeving van Seronera tussen de “kopjes”. Dit zijn los verspreide stapels rotsblokken. De kans is groot daar bij die rotsen leeuwen vertoeven. En inderdaad, even later spotten we 3 leeuwen in de schaduw van een boom. Alleen is de afstand weer te groot, ongeveer 200 meter.
Eens terug op de “grote baan”, nemen we de hoofdweg naar Ngorongoro.Wat tot nu toe zandweg was en door ons werd ervaren als vrij ongemakkelijk, wordt nu ronduit een verschrikking. De bodem is een bikkelharde golfplaat waardoor de wagens onderworpen worden aan de meest oncomfortabele schokken die we ooit hebben waargenomen.
Bovendien is Dries ziek geworden en hangt nu achterin de schokkende wagen met 40 graden koorts. De schokdempers van de Nissan van Marc begeven het. De olie is er allemaal uitgelopen en de wagen deint op en neer.
Het landschap is vlak en precies eindeloos. Overal zien we los verspreide groepjes gazellen.

Aan de Naabi gate worden nogmaals 330$ uit onze zakken gehaald voor de toegang tot de Ngorongoro. Vandaag hebben we dus tweemaal betaald, zowel voor de Serengeti als de Ngorongoro. Een alternatief is er niet want beide parken grenzen aan mekaar. De gate bestaat uit meerdere gebouwen waar tientallen toeristen even pauzeren. De veel kleurige VOGELS, die in het park schichtig wegvliegen, zijn hier zo tam dat ze mee op de tafel komen zitten waar gepicknickt wordt.

Het is duidelijk dat we het toeristisch paradijs van Tanzania gaan bezoeken want de weg naar de krater is heel druk. Deze opmerking is omgekeerd evenredig met de toestand van het wegdek. Overal passeren we voertuigen die gestrand zijn. Een vrachtwagen rijdt gewoon schuin met beide voorwielen slippend op de zanderige zijstrook en de achterwielen botsend over de keien.

In de verte verschijnt het silhouet van de krater. Het landschap wordt groener. Hier en daar lopen jonge Masai langs de weg. Zij wuiven en uiteraard beantwoorden we dit gebaar. De Masai palmen een gebied in dat tot 300 km onder Arusha reikt. Hun autochtone levensstijl wordt hier door het toerisme naar de vergeethoek geduwd. Zo passeren we een kunstmatig Masai dorp tegen de bergflank aangeleund.

Iets voorbij het dorp kunnen we de krater inkijken. Eigenlijk is het geen vulkaankrater maar een caldera, een berg die door de druk van het magma is geïmplodeerd. Het uitzicht is overweldigend. Onderons bevindt zich een vlakte van 10 km op 12 km met weilanden en een uitdrogend spierwit zoutmeer dat schittert onder de zon.
Onze lodge, de Ngorongoro Wildlife Lodge, is duidelijk van dezelfde keten als in Lobo. Hij biedt een prachtig panorama over de krater. Ook hier worden we hartelijk ontvangen door een weer-mooi-ogende Zuid-Afrikaanse customer manager. De temperatuur daalt bijzonder snel. Er zijn veel toeristen die dit keer wel kunnen gebruik maken van het internet met een vrij snelle communicatie. Terwijl we wachten op het avondmaal worden we vergast op een optreden van de Bantu East African hottest Group. Een groepje acrobaten onderhoudt ons 40 minuten met spectaculaire acts.

Het buffet is bijzonder lekker en gevarieerd.

23 h bedtijd.