Dag 19: Kigali – Ruhengeri – Cyanika – Kinigi

Om 9 h vertrekken we richting Noorden. De karavaan bestaat ditmaal uit drie wagens, de Nissan Patrol, de Toyota Prado van het Ministerie van Buitenlandse zaken en de Toyota Landcruiser van onze Belgische, militaire begeleiders.
De “Dassers” (DAS: Detachement Agences de Securité) begeleiden Marc door al zijn verplaatsingen in Rwanda. Dit keer bestaat het team uit Jean, een Vlaming, en Sam een Franssprekende. Hun wagen is uitgerust met alle snufjes: gigantische antenne, GPS op militair niveau, mitrailleuse, brancard enz. Ons veiligheidsgevoel stijgt en daalt tegelijkertijd.

Iets voorbij Kigali beginnen we aan een klim van tientallen kilometers soms meer dan 8 %. Mijn collega-wielrenners uit de Ardennen zouden zich hier in hun sas voelen. De baan is trouwens prima maar het roekeloze verkeer staat een bycicle trainingskamp behoorlijk in de weg.
In Kinihira volgen we een zandpiste naar een theeplantage. Hiervoor rijden we door een dorp waar een markt bezig is. Van kilometers voor het dorp lopen in eindeloze slierten mensen van en naar de markt. Om hun enorme hoeveelheden goederen te vervoeren maken ze gebruik van hun hoofd, van fietsen en van zelf gemaakte houten autopeds. In het dorp zelf is de drukte gigantisch. We banen ons een weg door tientallen kleurrijke zwarten.

Wanneer we halt houden vormen we het middelpunt van belangstelling. Massa’s mensen komen rond de wagens staan. De 90 graden lens van Michiel doet weer zijn werk.
“La route des briques” is de correcte omschrijving van de weg naar de noordelijke district hoofdstad. Kilometers lang het ene steenbakkerijtje naast het andere.

In Ruhengeri zetten we Samuel, onze butler, af bij het hospitaal waar hij zijn vader twee dagen zal verzorgen. Bij iedere opname in een ziekenhuis is de familie van de zieke zelf verantwoordelijk voor de voedsel voorziening achteraf. We spreken af hem de volgende dag om 15 h op dezelfde plaats terug op te pikken.
Marc maakt nog een ommetje via een smalle, steile zandweg op zoek naar een nieuwe lodge. Omdat de weg steeds onmogelijker wordt, keren we de 4-wheel drives op de smalle weg zelf in meerdere pogingen. Ons Danyke geniet met volle teugen.
Traag rijden we richting Uganda. We naderen de grenspost net dicht genoeg om het border sign te fotograferen.

We picknicken onder een massale belangstelling van autochtonen op een bergwegeltje met een prachtig panorama over het Burera meer. De DASsers positioneren zich een voor en een achteraan de auto’s.
Na het middagmaal rijden we terug richting Ruhengeri waar we afslaan op de tot nu toe verschrikkelijkste zand- steenpiste. Overal rennen kindjes naar onze auto’s, scanderen “hello” en steken dan hun handjes uit. Het Amerikaans toerisme heeft hier duidelijk zijn taak uitgevoerd.
10 km verder prijkt in het midden van een cirkelvormig torenhoog eucalyptus bos het “Mountains Gorilla’s nest hotel”. Deze lodge bestaat uit losse stenen bungalows met de namen van de omringende vulkanen uit Parc des Vulcanes, het Rwandese deel van het vroegere, reeds in 1925 gecreëerde Albert National Park. Van de 9 vulkanen zijn er nog 3 soms actief.

De lodge is in Rwandese handen en gaat er qua onderhoud snel op achteruit. Op een jaar tijd is er volgens de Gedoptjes veel veranderd. Het concept is echter schitterend: een centraal gelegen grote tuin met daar rond de bungalows, onthaalruimte, bar en restaurant. In de tuin loopt een groep Crested Cranes.
Het is koud in het park. Terwijl we de tweede bergrit uit De Ronde Van Frankrijk op de TV volgen in de bar, zet men bij valavond gloeiende houtskoolkachels in de open gebouwen. Al snel trekt iedereen een warme sweater aan en ons Danyke krijgt het warm, want “het is koud buiten” dixit Hugo.

Om 19h30 nuttigen we het dinner buffet en kiezen tot onze verbazing uit kip of tillapia!
Achteraf prepareren we de lunchpakketten voor morgen middag en kruipen vroeg in bed.