Ze zijn de Engelstalige Francis en de Frans sprekende Diogene. Vooraf worden we gebrieft over wat ons te wachten staat en ons gedrag in de buurt van de berggorilla’s.
De groep Susa – een groep bestaande uit 37 gorilla’s – zit momenteel op de Karisimbi vulkaan die 4507 m boven de zeespiegel uit torent. Het pad er naar toe ligt op de weg naar Gyusengi dat we bereiken na een waanzinnige hobbelige zandweg. Kinderen rennen door de stofwolken achter de wagens en klampen zich roekeloos vast aan het reservewiel.
Op 2450 m hoogte begint voor ons de zoektocht naar de gorilla’s. Ons is Jim, een jonge Amerikaan die juist de Kili heeft beklommen, de Belgische jeugd en de twee oudjes Dany en schrijver dezes. Buiten de gidsen zijn er ook een 3-tal gewapende militairen en een tracker die reeds op de berg zit en de gorilla’s opspoort.
Hoelang de tocht zal duren kan men ons niet vertellen, want dat hangt af van hoe hoog de gorilla’s zich bevinden. Soms spot men hen na 1 uur en soms na 4 uur. We hebben pech: ze zitten heel hoog!
Hier begint de lijdensweg van ons Dany die zal beweren dat Jezus minder heeft afgezien op zijn calvarie tocht. Het pad kruipt steil door een dichte jungle over rotsen, plantenstengels, lianen en omgevallen boomstronken en bamboe. De gids hakt met zijn machete uit bamboe twee wandelstokken voor de oudste dame die ze met dankt aanvaardt. De groep vordert traag, regelmatig wordt er halt gehouden om de longen van Dany te verlossen van hun piepend geluid. De tussenstoppen volgen zich steeds sneller op. De wandelstokken worden dan gebruikt als ultieme steun om niet voorover te vallen. Uiteindelijk steekt Francis zijn hand uit en trekt Dany hand in hand naar boven.
Brandnetels prikken door onze kledij door. Soms loop je onder een bladerdek, soms in volle zon. De hoogtemeter duidt steeds hogere waarden aan.
Om 13h bereiken we eindelijk de gorilla’s. Dany is de absolute uitputting nabij en ze mompelt “ik ga afvallen”.

Maar dan kan ze recupereren want we blijven een volledig uur bij de groep. De apen zitten verspreid tussen de plantengroei en eten of soezen. Een vrouwtje draagt op haar borst een tweeling die geboren werd in mei. Enkele tweejarigen ravotten, kruipen in bomen, slingeren, rollen over de grond en worstelen.
Francis houdt ons op 3 tot 5 meter afstand van de dieren. We moeten in groep blijven en mogen slechts fluisteren. Hij hakt geregeld met zijn machete planten af om het zicht beter te maken en maakt diepe bromgeluiden om de gorilla’s gerust te stellen. De zilverruggen zijn immens. Ze wegen tot 200 kg en breken bamboe en takken alsof het twijgjes zijn.
Er wordt waanzinnig gefotografeerd, te snel om echt scherp te zijn zoals later zal blijken.
Het uur gaat sneller voorbij dan verwacht en met spijt verlaten we de Susa groep. We benijden gedeeltelijk Diane Fossey die veel langer van deze sterke maar schattige dieren heeft kunnen genieten.

Een 50 meter lager nuttigen we ons lunchpakket. Al onze begeleiders eten of drinken niets, terwijl het onze ver op is. Gerinkel en op de GSM van Francis verschijnt “Musugnu”. GSM ontvangst op 3200 m hoogte, in een vulcanisch oerwoud in Africa. Waanzin!!
Martine informeert waar we blijven en hoort tot haar ontzetting dat de terugtocht 2 tot 2,5 uur zal duren.
Om 14 h dalen we af en dan begint mijn lijdensweg. Om mijn knie te sparen, vang ik alles op met mijn rechterbeen met alle nare gevolgen van dien: kramp, spierpijn en pijnlijke voeten. Dany huppelt als een dartele gazelle naar beneden, waarschijnlijk geholpen door de zwaartekracht.
Vermoeid en met pijnlijke grimas bereiken we 750 meter lager de wagens waar Martine wacht met belegde sandwiches en tientallen autochtonen die haar omringen.

De gidsen zijn blij met de fooien die ze ontvangen. $ 375 voor een uitputtende, 7h30 durende tocht zijn veel centjes maar hebben ons toch iets uniek getoond.
We rijden – hobbelen is een betere benaming – verder naar beneden achternagezeten door horden joelende kinderen die achter bumper en reservewiel weer als speeltuig beschouwen.

In de buurt van Ruhengeri ontvangen we van onze gidsen een certificaat van gorilla bezoek. Nadat we Samuel hebben opgepikt, “racen” we over de bochtige bergweg richting Kigali.
De duisternis is volledig wanneer we om 18h30 de residentie bereiken.
Het is toch leuk om personeel te hebben, want er wacht ons een heerlijke spaghetti schotel.
De oogjes vallen vlugger toe dan normaal en krakend als een oude wagen heb ik nog net genoeg energie om me naar bed te slepen.

Iets voorbij Kigali beginnen we aan een klim van tientallen kilometers soms meer dan 8 %. Mijn collega-wielrenners uit de Ardennen zouden zich hier in hun sas voelen. De baan is trouwens prima maar het roekeloze verkeer staat een bycicle trainingskamp behoorlijk in de weg.
In Kinihira volgen we een zandpiste naar een theeplantage. Hiervoor rijden we door een dorp waar een markt bezig is. Van kilometers voor het dorp lopen in eindeloze slierten mensen van en naar de markt. Om hun enorme hoeveelheden goederen te vervoeren maken ze gebruik van hun hoofd, van fietsen en van zelf gemaakte houten autopeds. In het dorp zelf is de drukte gigantisch. We banen ons een weg door tientallen kleurrijke zwarten.

Wanneer we halt houden vormen we het middelpunt van belangstelling. Massa’s mensen komen rond de wagens staan. De 90 graden lens van Michiel doet weer zijn werk.
“La route des briques” is de correcte omschrijving van de weg naar de noordelijke district hoofdstad. Kilometers lang het ene steenbakkerijtje naast het andere.

In Ruhengeri zetten we Samuel, onze butler, af bij het hospitaal waar hij zijn vader twee dagen zal verzorgen. Bij iedere opname in een ziekenhuis is de familie van de zieke zelf verantwoordelijk voor de voedsel voorziening achteraf. We spreken af hem de volgende dag om 15 h op dezelfde plaats terug op te pikken.
Marc maakt nog een ommetje via een smalle, steile zandweg op zoek naar een nieuwe lodge. Omdat de weg steeds onmogelijker wordt, keren we de 4-wheel drives op de smalle weg zelf in meerdere pogingen. Ons Danyke geniet met volle teugen.
Traag rijden we richting Uganda. We naderen de grenspost net dicht genoeg om het border sign te fotograferen.

We picknicken onder een massale belangstelling van autochtonen op een bergwegeltje met een prachtig panorama over het Burera meer. De DASsers positioneren zich een voor en een achteraan de auto’s.
Na het middagmaal rijden we terug richting Ruhengeri waar we afslaan op de tot nu toe verschrikkelijkste zand- steenpiste. Overal rennen kindjes naar onze auto’s, scanderen “hello” en steken dan hun handjes uit. Het Amerikaans toerisme heeft hier duidelijk zijn taak uitgevoerd.
10 km verder prijkt in het midden van een cirkelvormig torenhoog eucalyptus bos het “Mountains Gorilla’s nest hotel”. Deze lodge bestaat uit losse stenen bungalows met de namen van de omringende vulkanen uit Parc des Vulcanes, het Rwandese deel van het vroegere, reeds in 1925 gecreëerde Albert National Park. Van de 9 vulkanen zijn er nog 3 soms actief.

De lodge is in Rwandese handen en gaat er qua onderhoud snel op achteruit. Op een jaar tijd is er volgens de Gedoptjes veel veranderd. Het concept is echter schitterend: een centraal gelegen grote tuin met daar rond de bungalows, onthaalruimte, bar en restaurant. In de tuin loopt een groep Crested Cranes.
Het is koud in het park. Terwijl we de tweede bergrit uit De Ronde Van Frankrijk op de TV volgen in de bar, zet men bij valavond gloeiende houtskoolkachels in de open gebouwen. Al snel trekt iedereen een warme sweater aan en ons Danyke krijgt het warm, want “het is koud buiten” dixit Hugo.

Om 19h30 nuttigen we het dinner buffet en kiezen tot onze verbazing uit kip of tillapia!
Achteraf prepareren we de lunchpakketten voor morgen middag en kruipen vroeg in bed.

We brengen Martine’s auto voor een revisie naar de garage. Joseph, de chauffeur van Marc voert ons naar de Kiyovo heuvel waar zowel de residentie, de ambassades, het presidentieel verblijf en de betere supermarkten zich bevinden. In de Duitse supermarkt is er wel keuze, maar de prijzen kunnen tellen. Een doosje Caprice de Dieu kost rond de 300 BEF. Bepakt met meerdere broden trekken we terug naar de residentie.

Michiel besteed heel de morgen en een deel van de namiddag aan het samenstellen van de website en het verzamelen van alle digitale foto’s. We hebben er reeds 1550!

We lunchen op het terras: filet, zelf gebakken frietjes, witloofsalade, groene boontjes en fruit.
De rest van de namiddag spenderen we aan luieren, lezen, reisverslag intikken, le Tour de France waarin we Amstrong zijn zesde tourzege zien voorbereiden en naar hartelust computeren.

De jeugd en het oudste koppel nemen ‘s avonds een broodmaaltijd want Marc en Martine moeten naar hun zoveelste diner, dit keer voor het afscheid van Numero Deux.

Bedtijd om 23h

Mwanza is leeg. Vlotjes bereiken we de ferry waar we zonder talmen een 20-tal vrachtwagens passeren en met de slogan “official car” slagen we erin als eersten op de boot te rijden. Om 6h50 gaan we aan wal aan de overzijde van het Victoria meer. Dan start de tocht over 250 km zandpiste. Soms lijkt het meer op een dodenrit want volgeladen matatubussen doubleren aan waanzinnige snelheden, bijna kantelend aan de zijkant van de bolle piste. Enorme stofwolken maken de chaos compleet. Blindelings zoeken we onze weg.

Maar de chauffeurs zijn ervaren ondanks de angstige bezwaren van Martine wiens zenuwen bijzonder op de proef worden gesteld. Toch bereiken we vlot de grens tegen 13h00. Precies op de grens liggen de Rusumo falls, waar zanderig water zich een 15-tal meter in de diepte stort.

Dit is de rivier waar tijdens de genocide de journalisten de lijken zagen voorbij drijven. Eindeloos bureaucratisch gedoe voor de controle van de visa verlaat ons een uurtje maar dit maken we goed door een uur tijdswinst
Good-bye Tanzania, good-bye rood zand,Good-bye sloomheid (wordt het beter in Rwanda?), good-bye dorheid, want zodra we Rwanda binnenrijden verandert het landschap.

Er is veel meer groen. La route des bananes, de ene kleine bananen plantage naast de andere. De huizen zijn hoofdzakelijk opgetrokken uit rode baksteen. Overal zie je kleine steenbakkerijen. Men stapelt kleistenen: afgeknotte, kleine piramiden met schoorsteengaten die daarna in brand worden gestoken. Na afkoeling heeft men bakstenen. De huisjes zijn ook veel properder dan in Tanzania. Overal wuiven kinderen naar de twee Muzungu (blanken) auto’s zonder hun hand uit te steken om geld te vragen. Rwanda kent nog geen toeristische invloeden.
Men werkt ook aan de baan om een beter asfalt laag te leggen.

Om 15h30, Rwandese en Belgische tijd, bereiken we de residentie. 2666 km lang was de volledige reis (of toch het Tanzania deel…) , waarvan we er 1860 hebben gereden op zandpiste.
De bagage wordt door de bedienden uit de wagens gehaald en zij beginnen onmiddellijk de wagens te kuisen. We genieten van een frisse pint en zelf gebakken cake op het prachtige terras.
Na de wasbeurt relaxen we heerlijk op het terras. De gin-tonic kan niet uitblijven. We dineren aansluitend: tomatensoep, kleine pizza’s en fruitschotel begeleid door een Zuid-Afrikaanse rode wijn van 13 jaar oud. Life can’t be bad …

Dit was ons Tanzania avontuur. Nu begint het Rwanda avontuur

De asfaltweg naar Mwanza is een belevenis op zich. Het asfalt is behoorlijk aangetast en regelmatig moet je op de remmen gaan staan om geweldige putten in het wegdek te ontwijken. Daarenboven loopt, fiets en rijdt iedereen zwalpend op de baan. Geregeld passeert een stampvol geladen matatu-bus met een geweldige snelheid onze wagens, terwijl we op dat moment toch 110 tot 120 km/h rijden. Hoe er niet dagelijks honderden doden vallen langs die baan – en waarschijnlijk ook langs alle andere – is niet te begrijpen.

In hotel Tilipia zijn we dit keer vroeg. De jeugd profiteert ervan om de bezwete lichamen af te koelen in het zwembad.
Om 13 h gaan we aan tafel voor een kleine hap en tegen 15h15 heeft de laatste zijn maal gekregen. Slow motion is hier de lijfspreuk. Een tiental bedienden die amper Engels spreken en tergend langzaam en compleet inefficiënt bewegen. Ons geduld wordt zwaar op de proef gesteld.

Dan trekken we Mwanza in: couleur locale! Men is hier geen toeristen gewoon. Niemand dringt aan om iets te verkopen en in geen enkele handelszaak wordt iets aangeboden dat de interesse van de toerist kan trekken.
Onder een paar grote rotsen vinden we de local carwash. Kraan, veel druk op het water, emmer, sponsen en wassen maar. Geen idee over de kostprijs.

In de bank geraken we na het invullen van drie formulieren eindelijk de kans om USD in TZS om te ruilen. Na lang zoeken vinden we bij een Indiër eindelijk postkaarten en zegels. Een kanga-winkel (een kanga is een groot stuk stof dat negerinnen rond zich wikkelen. Martine laat van die stof in Kigali broeken naaien.) wordt als het ware door de jeugd leeg gekocht. Hun kleurkeuze is flashy.
Overal vind je zwarten tegen de stoffige grond die koopwaar aanbieden aan hun eigen volk, maar de keuze is vrij beperkt. Schoenpoetsers zijn er in tientallen.

Er is ook een supermarkt in Mwanza. Martine heeft gelijk – alhoewel ze erop drukt dat het in Rwanda nog veel slechter gesteld is – er is absoluut een heel beperkt aanbod. Veel ongekende frisdranken, veel pasta soorten, zeep en tandpasta, geen charcuterie, noch zuivelproducten, noch vlees.
We verlaten het pand gewapend met 2 doosjes smeerkaas en 2 pakjes Afrikaanse petit-beurrekes. In een soort snackbar kopen we 4 broden stijl pan-bimbo en bij een straatverkoopster tikken we 8 mango’s op de kop voor 36 BEF.

Avondmaal en “vroeg” naar bed. Om 23h (!) komt men ons een vervroegd ontbijt brengen bestaande uit verschillende soorten fruit en brood.

We dopen deze dag om in “Simba dag” want in de omgeving van de Simba kopjes lopen we de ene leeuw na de andere tegen het lijf. Ze steken voor de auto de weg over.

Voor de rest vorderen we gestaag over de oncomfortabele weg richting westen en rond 15h zit onze safari erop en storten we ons in de bar van Speke Bay Lodge.
Dit is toch wel een heerlijk oord. Van op het terras van ons rond huisje met kegeldak zitten we op in een groene, bloemrijke omgeving te kijken naar de zonsondergang op 10m van het Victoria meer. Life can be beautifull!

Onze maaltijd biedt ons voor de derde keer een magere keuze: ofwel kip ofwel Tilapia, en wat ook de keuze is, de hoeveelheid vlees of vis wordt duidelijk door een Nederlander bepaald. Een klein kippebilletje als hoofdmaaltijd is voor de veelvraten uit onze groep veel te weinig.

De museum manager stelt ons een shortcut voor maar de hoofdbaan. En inderdaad, ça marche, we doorkruisen Masaai land en komen opnieuw terecht op de main road.
Na 20 km hotsen en botsen bereiken we aan de linkerzijde van de weg een bord met Ndutu Lodge 28 km.

Dan rijden we door een immense vlakte met verspreide Thomson gazellen en een occasionele giraf. Ons lunchpakket verorberen we in the middle off nowhere. Ndutu Lodge ligt naast een zout meer en is meer lodge dan de andere die we reeds bezochten. Iedereen een aparte cottage en een grote open bar rechtstreeks uitkijkend aan het wildpark.
Dat wildpark gedoe slaagt wat tegen want een namiddag safari laat ons niets extra zien.

Wat volgt is een zelf aangevuld aperitief, een avondmaal (met bijhorende givetkat) in menu stijl, cognacje achteraf. Kampvuur voor de jeugd en bedtijd om 23h.

Tot 16h doorkruisen we de krater op zoek naar “wild”. Dit is echter een eufemisme, want de dieren zijn hier duidelijk gewend aan toeristen en doen amper moeite om de wagens te omzeilen. Aan de hippo poel verorberen we ons lunchpakket.
We voegen toe aan onze lijst: 1 cheetah gespot vanaf 200 meter.

Om 16 h klimmen de oudjes via de ascent road precies onder onze lodge gelegen een 600 meter hoger naar de rand van de krater. De Nissan kreunt maar rijdt vrij vlot een 15% steile hobbelige weg op.

Terug aan het hotel blijkt dat Marc’s auto nog steeds niet gerepareerd is. De technieker moest eerst laten controleren of het wel de juiste schokdempers waren. De herstelling verloopt snel en is spotgoedkoop: slechts 50000 TZS (of 1500 BEF) per schokdemper. De jeugd gaat ondertussen nog even verder met de safari en zien enkele hyena’s een gnoe verorberen.

Verder is er nog twijfel over de mogelijke neushoorn die de jeugd gezien heeft.
Op het door de zon overgoten terras genieten we nog na van de safari. Een gin-tonic houdt ons gezelschap. We dineren reeds om 18h30 en genieten weer van een heerlijk maal.

Daarna droedelen we verder maar snel blijkt dat ons denkproces de laatste dagen gewijzigd is want keer op keer worden de aangeboden droedels bijzonder snel opgelost.

22h30 bedtijd

In Seronera, het park headquarters, kunnen we onze tanks laten vullen. De prijs ligt hier 150 TZS per liter hoger dan buiten het park.
In de Seronera primary school deelt Martine biccen uit die werden meegenomen uit België. Kinderen komen langs alle kanten aangelopen en verdringen zich rond de wagen. Blijkbaar is dit een behoorlijk bevolkte nederzetting want er is bijzonder veel volk aanwezig.

We maken een safari in de omgeving van Seronera tussen de “kopjes”. Dit zijn los verspreide stapels rotsblokken. De kans is groot daar bij die rotsen leeuwen vertoeven. En inderdaad, even later spotten we 3 leeuwen in de schaduw van een boom. Alleen is de afstand weer te groot, ongeveer 200 meter.
Eens terug op de “grote baan”, nemen we de hoofdweg naar Ngorongoro.Wat tot nu toe zandweg was en door ons werd ervaren als vrij ongemakkelijk, wordt nu ronduit een verschrikking. De bodem is een bikkelharde golfplaat waardoor de wagens onderworpen worden aan de meest oncomfortabele schokken die we ooit hebben waargenomen.
Bovendien is Dries ziek geworden en hangt nu achterin de schokkende wagen met 40 graden koorts. De schokdempers van de Nissan van Marc begeven het. De olie is er allemaal uitgelopen en de wagen deint op en neer.
Het landschap is vlak en precies eindeloos. Overal zien we los verspreide groepjes gazellen.

Aan de Naabi gate worden nogmaals 330$ uit onze zakken gehaald voor de toegang tot de Ngorongoro. Vandaag hebben we dus tweemaal betaald, zowel voor de Serengeti als de Ngorongoro. Een alternatief is er niet want beide parken grenzen aan mekaar. De gate bestaat uit meerdere gebouwen waar tientallen toeristen even pauzeren. De veel kleurige VOGELS, die in het park schichtig wegvliegen, zijn hier zo tam dat ze mee op de tafel komen zitten waar gepicknickt wordt.

Het is duidelijk dat we het toeristisch paradijs van Tanzania gaan bezoeken want de weg naar de krater is heel druk. Deze opmerking is omgekeerd evenredig met de toestand van het wegdek. Overal passeren we voertuigen die gestrand zijn. Een vrachtwagen rijdt gewoon schuin met beide voorwielen slippend op de zanderige zijstrook en de achterwielen botsend over de keien.

In de verte verschijnt het silhouet van de krater. Het landschap wordt groener. Hier en daar lopen jonge Masai langs de weg. Zij wuiven en uiteraard beantwoorden we dit gebaar. De Masai palmen een gebied in dat tot 300 km onder Arusha reikt. Hun autochtone levensstijl wordt hier door het toerisme naar de vergeethoek geduwd. Zo passeren we een kunstmatig Masai dorp tegen de bergflank aangeleund.

Iets voorbij het dorp kunnen we de krater inkijken. Eigenlijk is het geen vulkaankrater maar een caldera, een berg die door de druk van het magma is geïmplodeerd. Het uitzicht is overweldigend. Onderons bevindt zich een vlakte van 10 km op 12 km met weilanden en een uitdrogend spierwit zoutmeer dat schittert onder de zon.
Onze lodge, de Ngorongoro Wildlife Lodge, is duidelijk van dezelfde keten als in Lobo. Hij biedt een prachtig panorama over de krater. Ook hier worden we hartelijk ontvangen door een weer-mooi-ogende Zuid-Afrikaanse customer manager. De temperatuur daalt bijzonder snel. Er zijn veel toeristen die dit keer wel kunnen gebruik maken van het internet met een vrij snelle communicatie. Terwijl we wachten op het avondmaal worden we vergast op een optreden van de Bantu East African hottest Group. Een groepje acrobaten onderhoudt ons 40 minuten met spectaculaire acts.

Het buffet is bijzonder lekker en gevarieerd.

23 h bedtijd.

Tot de lunch doden we de tijd met het fotograferen van de erg mooie hagedissen, het vervangen van een tweede platte band aan hetzelfde wiel en een kennismaking met de zwarta mamba, een zeer giftige slang, die tussen de trappen van de lodge zijn kop uit een holletje steekt.
Volgens Andre De Mol, de Zuid-Afrikaanse uitbater, is het de eerste keer dat hij een dergelijke slang hier opmerkt. Zijn verhaal wordt pas echt angstaanjagend wanneer blijkt dat een beet van dit reptiel onherroepelijk de dood betekent binnen de drie minuten.

‘s Middags vertrekken we om 14h voor een safari. We rijden naar de Grumeti rivier die bekend staat als oversteekplaats voor de wildebeests. We zien weer bijzonder weinig dieren op een trek van een grote kudde gnoes na en enkele groepjes giraffen. Eigenlijk zijn dit prachtige, majestueuze dieren die heel sierlijk galopperen.
Aan de oever van de rivier vergissen we ons van weg en belanden in een kamp in opbouw via een smalle weg. We weten niet in welke richting we moeten. De zwarte werklui die geen van allen Engels spreken, maken een collega wakker die toch zeker 4 woorden kent. Nadat we hem hebben duidelijk gemaakt wat onze bedoeling is, kleedt een werkman zich om in een Ranger tenue, neemt een geweer en stapt samen met de “Englishman” in onze jeep. Driehonderd meter verder worden we op de juiste track geleid en stappen beide zwarten terug naar hun werk.

De track is smal, moeilijk berijdbaar en kronkelt zich naast de Grumeti. Voortdurend turen we met zijn allen naar de grote bomen aan weerszijden waar mogelijk een luipaard zich zou kunnen schuilhouden. Tevergeefs. De tijd kruipt langzaam verder.

Het pad wordt er niet beter op en wanneer we door een droge rivierbedding hotsen en botsen, kruipt bij mij de ongerustheid langzaam maar zeker hogerop. Zijn we verdwaald? en alhoewel de andere inzittenden lachen en zwansen, bereid ik me al voor op een overnachting in de wagen tussen het kreupelhout.
Gelukkig bereiken we toch de hoofdweg. In de lodge nuttigen we allemaal een aperitief en bereiden we ons voor op het avondmaal

De avond verloopt identiek aan de vorige: lekker maal en droedels achteraf.

23h bedtijd.