Vandaag dalen we reeds om 7h15 af in de Ngorongoro krater. De jeugd wordt vervoerd in een gehuurde jeep met driver omdat Marc’s wagen in herstelling is voor de schokdempers. De oudjes volgen in de andere wagen.
De descent weg is steil, smal en hobbelig.
Een lange nacht! Eindelijk even langer slapen. Om 8h ontbijten we heerlijk. Dit keer is het niet mistig op de rand van de krater.
We rijden met onze jeeps via de afschuwelijke weg naar Old Duvai, een foutieve benaming voor het Masaai woord Old Dupai dat sisal (de plant) betekent. Old Duvai omvat een museum en een begeleide tocht naar de vindplaatsen van de homo erectus door Mary Leakey.
Kreunend uit bed om 6h15. Kun je dit nog vakantie noemen?
Om 7h45 rijden via een track, die trouwens veel beter is dan de main road, naar Naabi gate, de poort tot de Serengeti waar we nogmaals 330$ moeten ophoesten om 193 km verder het park terug te verlaten. Eindeloos bureaucratisch gedoe met als apotheose zes man om het ingevulde formulier na te kijken.
“Uitslapen”, wat een aangename ervaring. Pas ontbijt om 8h. De Belgische ambassadeur die als eerste van de tafel zijn omeletje bestelde, wordt na extra lang wachten als laatste bediend. De eitjes trouwens die men hier in Oost-Afrika serveert, hebben een melkachtige kleur (maïs tekort ?).
Om 9h30 nemen we afscheid van Speke Bay.
Om 4h15 loopt Hugo’s wekker af en speel hij opnieuw wake-up caller van dienst maar dit keer gelukkig via de interne telefoon.
Na een staand ontbijt vertrekken we om 5h richting ferry.
Wakker worden in Kigali is een equivalent voor het aangename leven.
Je wast je, begeeft je naar het terras waar de zon de tuinzetels verwarmt. Het ontbijt staat te wachten. Toast, vers fruit, yoghurt, kaas, echte koffie. Iedereen druppelt binnen. Lekker ontstressen na het ontbijt. Life can be bad for a “musungu"… 
Powered by EE..
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 License.
