Rwanda - Tanzania 2004

Dag 20: Kinigi - Parc de Vulcans – Kigali

Om 5h45 uit de veren. Pover ontbijt met zoete scrambled eggs, ranzige boter, koffie met veel dras, twee soorten confituur in hetzelfde potje en zo als geen beleg.
Om 6h50 zijn de wagens ingeladen en vertrekken we richting Park Headquarters waar we om 7h verwacht worden. Daar pikken we onze inlandse gidsen op die ons zullen leiden naar één van de hoogtepunten van deze reis: de berggorilla!

Ze zijn de Engelstalige Francis en de Frans sprekende Diogene. Vooraf worden we gebrieft over wat ons te wachten staat en ons gedrag in de buurt van de berggorilla’s.
De groep Susa - een groep bestaande uit 37 gorilla’s - zit momenteel op de Karisimbi vulkaan die 4507 m boven de zeespiegel uit torent. Het pad er naar toe ligt op de weg naar Gyusengi dat we bereiken na een waanzinnige hobbelige zandweg. Kinderen rennen door de stofwolken achter de wagens en klampen zich roekeloos vast aan het reservewiel.
Op 2450 m hoogte begint voor ons de zoektocht naar de gorilla’s. Ons is Jim, een jonge Amerikaan die juist de Kili heeft beklommen, de Belgische jeugd en de twee oudjes Dany en schrijver dezes. Buiten de gidsen zijn er ook een 3-tal gewapende militairen en een tracker die reeds op de berg zit en de gorilla’s opspoort.
Hoelang de tocht zal duren kan men ons niet vertellen, want dat hangt af van hoe hoog de gorilla’s zich bevinden. Soms spot men hen na 1 uur en soms na 4 uur. We hebben pech: ze zitten heel hoog!
Hier begint de lijdensweg van ons Dany die zal beweren dat Jezus minder heeft afgezien op zijn calvarie tocht. Het pad kruipt steil door een dichte jungle over rotsen, plantenstengels, lianen en omgevallen boomstronken en bamboe. De gids hakt met zijn machete uit bamboe twee wandelstokken voor de oudste dame die ze met dankt aanvaardt. De groep vordert traag, regelmatig wordt er halt gehouden om de longen van Dany te verlossen van hun piepend geluid. De tussenstoppen volgen zich steeds sneller op. De wandelstokken worden dan gebruikt als ultieme steun om niet voorover te vallen. Uiteindelijk steekt Francis zijn hand uit en trekt Dany hand in hand naar boven.
Brandnetels prikken door onze kledij door. Soms loop je onder een bladerdek, soms in volle zon. De hoogtemeter duidt steeds hogere waarden aan.
Om 13h bereiken we eindelijk de gorilla’s. Dany is de absolute uitputting nabij en ze mompelt “ik ga afvallen”.

Maar dan kan ze recupereren want we blijven een volledig uur bij de groep. De apen zitten verspreid tussen de plantengroei en eten of soezen. Een vrouwtje draagt op haar borst een tweeling die geboren werd in mei. Enkele tweejarigen ravotten, kruipen in bomen, slingeren, rollen over de grond en worstelen.
Francis houdt ons op 3 tot 5 meter afstand van de dieren. We moeten in groep blijven en mogen slechts fluisteren. Hij hakt geregeld met zijn machete planten af om het zicht beter te maken en maakt diepe bromgeluiden om de gorilla’s gerust te stellen. De zilverruggen zijn immens. Ze wegen tot 200 kg en breken bamboe en takken alsof het twijgjes zijn.
Er wordt waanzinnig gefotografeerd, te snel om echt scherp te zijn zoals later zal blijken.
Het uur gaat sneller voorbij dan verwacht en met spijt verlaten we de Susa groep. We benijden gedeeltelijk Diane Fossey die veel langer van deze sterke maar schattige dieren heeft kunnen genieten.

Een 50 meter lager nuttigen we ons lunchpakket. Al onze begeleiders eten of drinken niets, terwijl het onze ver op is. Gerinkel en op de GSM van Francis verschijnt “Musugnu”. GSM ontvangst op 3200 m hoogte, in een vulcanisch oerwoud in Africa. Waanzin!!
Martine informeert waar we blijven en hoort tot haar ontzetting dat de terugtocht 2 tot 2,5 uur zal duren.
Om 14 h dalen we af en dan begint mijn lijdensweg. Om mijn knie te sparen, vang ik alles op met mijn rechterbeen met alle nare gevolgen van dien: kramp, spierpijn en pijnlijke voeten. Dany huppelt als een dartele gazelle naar beneden, waarschijnlijk geholpen door de zwaartekracht.
Vermoeid en met pijnlijke grimas bereiken we 750 meter lager de wagens waar Martine wacht met belegde sandwiches en tientallen autochtonen die haar omringen.

De gidsen zijn blij met de fooien die ze ontvangen. $ 375 voor een uitputtende, 7h30 durende tocht zijn veel centjes maar hebben ons toch iets uniek getoond.
We rijden - hobbelen is een betere benaming - verder naar beneden achternagezeten door horden joelende kinderen die achter bumper en reservewiel weer als speeltuig beschouwen.

In de buurt van Ruhengeri ontvangen we van onze gidsen een certificaat van gorilla bezoek. Nadat we Samuel hebben opgepikt, “racen” we over de bochtige bergweg richting Kigali.
De duisternis is volledig wanneer we om 18h30 de residentie bereiken.
Het is toch leuk om personeel te hebben, want er wacht ons een heerlijke spaghetti schotel.
De oogjes vallen vlugger toe dan normaal en krakend als een oude wagen heb ik nog net genoeg energie om me naar bed te slepen.

<< Dag 19: Kigali - Ruhengeri - Cyanika - Kinigi | I'm in SA >>